Kırıkkale Sulakyurt İlçesinde Konar-Göçer Hayat Devam Ediyor
Diyarbakır’dan kilometrelerce yol kat ederek Kırıkkale’nin Sulakyurt ilçesine gelen 5 aile, meşe odunundan mangal kömürü üretmek için altı ay boyunca doğayla baş başa, zorlu yaşam şartları altında çadırlarda kalıyor. Aileler, eski konar-göçer geleneği sürdürerek Orta Asya ve Anadolu’nun izlerini yaşatıyor.
Üretim Süreci ve Zorlukları
Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan mesai, ormanlarda kesilen meşe odunlarının traktörlerle ocak sahasına taşınmasıyla devam ediyor. Odunlar koni şeklinde dizilerek saman ve toprakla örtülüyor. Yaklaşık 400-500 derece sıcaklıkta günlerce yanan odunlar, titiz bir sürecin ardından mangal kömürüne dönüşüyor. Ancak yüksek ısı, yoğun duman ve is nedeniyle üretim oldukça zahmetli geçiyor. Kömürlerin tamamen yanmaması için aile bireyleri nöbet tutarak ateşi kontrol altında tutuyorlar.
Emeklerinin Karşılığı
Bir sezonda yaklaşık 40 ton mangal kömürü üreten aileler, ürünlerini tonu 28 bin liradan toptancılara satıyor. Bu ağır emek, aileler için hem geçim kaynağı hem de geleneksel bir faaliyet. Kadınlar, sahadaki çalışmalara yemek hazırlayarak, çocuklara bakarak ve zaman zaman kömür sahasında yardım ederek katkı sağlıyor. En küçük üye olan Muhammed ise, ailenin moral kaynağı oluyor.
Ailelerin Çalışma Süreci ve Pazarlar
İbrahim Aksakal, 5 ailenin odun kömürü ürettiğini belirterek, üretim sürecini detaylıca anlattı. Aileler, İstanbul, Antalya ve Mersin gibi şehirlere ürettikleri kömürleri satıyorlar. Geceleri nöbet tutmanın öneminden bahseden İbrahim Ertekin, emeklerinin boşa gitmemesi için sürekli olarak göz kulak olmaları gerektiğini vurguluyor.
Aile Dayanışması ve Güç
Rabia Aksakal, Diyarbakır’dan gelen aileler arasında bulunarak yemek hazırlığı yaparak destek oluyor. Kadınlar genellikle yemek ve çocuklarla ilgilenirken, erkekler odun kesme ve kömür yapma işlerinde yoğunlaşıyorlar. Aileler, küçük Muhammed’in neşeli gülüşleriyle zorlu şartlar altında bile güç buluyorlar.